نویسنده

محمد دولت زاده

مرور

تو رستوران های ایتالیایی، رستوران ناپولی، جزو قدیمی ها و کارکشته ها به حساب میاد. یادمه اون دوره ای که بیست تا رستوران ایتالیایی هم توی تهران نبود، رستوران ناپولی یکی از اون بیست تا بود. رستورانی که البت امروز دیگه شکوه و جلال روزهای گذشته خود را نداره

اسم بامزه ای دارد؛ رستوران «ته دیگ»! چراکه اسم کسب و کارش، اسم چیزیه که خاطرخواه زیاد داره. همیشه اینجوری بوده که طَبَق طَبَق اطعمه و اشربه هم چیده شده باشد، باز سرِ ته دیگ سفره دعوا میشه و همه دنبال یک تیکه بیشتر می گردند.

این هفته داخل ماشین زمان شدیم و پرتاب شدیم به تهران سال ۱۳۵۰ و رفتیم هتل قناری، یا شاید بهتره بگم «رستوران قناری»، زیر هتل قناری. رستورانی که تو همون حال و هوای سال های ۵۰ و ۶۰ مونده و دست به ترکیبش نزده.

ناهار رفتیم رستوران «هانی پارسه». هانی پارسه را دیگه صدی-نود همه شما می شناسید و نیازی به معرفی نداره. اما برای اونا که احیانا نمی شناسند، یا می شناسند اما هنوز فرصت نشده که بروند، باید بگم که هانی پارسه از اون رستوران های استخوان داره تهرانه

بعد از کشف بهترین استیک های تهران، این بار می خواهیم سراغ «بهترین پاستای تهران» را بگیریم و ببینیم یک پرس درست و حسابی از این غذای ایتالیایی خیلی معروف و دوست داشتنی را کجای تهران میشه پیدا کرد. راستش پاستا برای خود من هم جزو دوست داشتنی ترین هاست

چشم بسته بهتون میگم که اگه یقه یک کباب خور حرفه ای را بگیرید و بهش بگید: «اسم ۱۰ تا رستوران درست و درمون را پشت هم ردیف کن»، حتما لای حرفاش اسم «رستوران سهند» را هم میاره. حالا یکی شاید همون اول و دوم بگه رستوران سهند، یکی دیگه شاید اون آخرها.

این دفعه رفتیم «رستوران مجمع»؛ رستورانی تازه تاسیس که در محل رستوران میلانو سابق راه افتاده و با اینکه مدت زیادی هم نیست که راه اندازی شده، خیلی سریع برای خودش کلی مشتری پیدا کرده و به قولی پاتوق شده.