دسته بندی

رستوران

دسته بندی

اون هفته رفتیم رستوران ته دیگ، این هفته اومدیم «مم مد( ممد) استیک هاوس». تو پست ته دیگ گفته بودم که «مم مد(ممد) استیک هاوس» برند جدید مجموعه رستوران های آقای چاووش اِ. فردی که با احتساب این آخری، حالا سه تا برند رستوران داره. «پیتزا راز»، « ته دیگ» و «مم مد استیک هاوس».

چندسال پیش ها یک رستورانی بود در خیابان دیباجی شمالی، به نام رستوران «باکس». نمی دونم اصلا دیده بودید یا نه. یک رستوران خوب اما کوچولو با غذاهای ایتالیایی که خیلی اسم و رسم نداشت و خیلی شناخته شده نبود.

برای جشن تولد، خانوادگی دعوت شده بودیم به رستوران بین المللی شاین. هتل اسپیناس پالاس تازه تاسیس توی سعادت آباد را اگر بلد باشید، شاین می شود تقریباً نرسیده به هتل، در داخل مرکز خریدی با نام «پرواز».

تو رستوران های ایتالیایی، رستوران ناپولی، جزو قدیمی ها و کارکشته ها به حساب میاد. یادمه اون دوره ای که بیست تا رستوران ایتالیایی هم توی تهران نبود، رستوران ناپولی یکی از اون بیست تا بود. رستورانی که البت امروز دیگه شکوه و جلال روزهای گذشته خود را نداره

اسم بامزه ای دارد؛ رستوران «ته دیگ»! چراکه اسم کسب و کارش، اسم چیزیه که خاطرخواه زیاد داره. همیشه اینجوری بوده که طَبَق طَبَق اطعمه و اشربه هم چیده شده باشد، باز سرِ ته دیگ سفره دعوا میشه و همه دنبال یک تیکه بیشتر می گردند.

این هفته داخل ماشین زمان شدیم و پرتاب شدیم به تهران سال ۱۳۵۰ و رفتیم هتل قناری، یا شاید بهتره بگم «رستوران قناری»، زیر هتل قناری. رستورانی که تو همون حال و هوای سال های ۵۰ و ۶۰ مونده و دست به ترکیبش نزده.

ناهار رفتیم رستوران «هانی پارسه». هانی پارسه را دیگه صدی-نود همه شما می شناسید و نیازی به معرفی نداره. اما برای اونا که احیانا نمی شناسند، یا می شناسند اما هنوز فرصت نشده که بروند، باید بگم که هانی پارسه از اون رستوران های استخوان داره تهرانه