اهل خوراکی های خارجی اگر باشید، بیسکویت لکسوس را باید بشناسید. شاید بیش از ۱۰ سال است که میهمان ما در ایران است و همیشه خدا هم در دسترس بوده و اصولاً در اکثر خرده فروشی ها می شود سراغش را گرفت. از طرفی همیشه هم خوش قیمت بوده است. آن زمان که دلار ۹۰۰ تومان بود که قیمتش واقعاً مفت بود و الان هم باز علی رغم افزایش قیمت دلار، یک بسته بزرگ ۱۲ تایی اش را می شود به ۱۲۵۰۰ تومان خرید.

بیسکویت لکسوس(تلفظ درستش البته لِکسِس است) متعلق به کشور مالزی است و توسط کمپانی مانچی (Munchy)  تولید می شود و این مدلی که امروز قرار است خورده و تست شود، در چهار طعم پنیری، فندقی، شکلاتی، سبزیجات، و در دو سایز متوسط و بزرگ به بازار عرضه می شود.

بیسکویت-لکسوس-1

بیسکویت برنامه امروز ما، پنیری است. بیسکویت پنیری لکسوس. این بیسکویت از نوع ساندویجی است (بیسکویت،کرم،بیسکویت) و بسته بندی قرمز رنگی دارد. نوع بسته بندی اش مشابه خیلی دیگر از بیسکویت های مالزیایی است. یک بسته بزرگ که وقتی بازش می کنید، بسته های کوچکِ یکبار مصرف را می بینید که در ظرفی پلاستیکی کنار هم قطار شده اند. خیلی از بیسکویت های این گوشه دنیا -جنوب شرق آسیا- همین بسته بندی را دارند. خوبی اش این است که بیسکویت ها، بسته های جداگانه کوچولو کوچولو دارند و همین باعث تازه ماندنشان می شود. ظاهر بسته بندی لکسوسِ پنیری، خوب و خوش گل است. جنسش پلاستیکی است و طراحی خوبی دارد. خیلی وقت هم هست که طراحی اش همین است و دست نخورده باقی مانده است.

از بسته بندی که بگذریم، نوبت گفتن از مزه اش می رسد. لکسوسِ پنیری، خوشمزه و البته بسیار خاص است. ترکیب بیسکویت و کرم پنیری، مزه ای خوب و منحصر به فرد به آن داده است. اصلاً تکراری نیست. شیرینی اش هم به اندازه است و دل را نمی زند. مزه اش جوری است که هم شیرینی و هم کمی شوری را در کنار هم دارد. شاید تنها بدی اش می تواند این باشد که کمی چرب و چیلی است. در کل اما واقعاً خوردن دارد. از آن بیسکویت هاست که توان دلبری اش بالاست و خاطرخواه زیاد پیدا می کند.

من که دوستش داشته و دارم. شما هم امتحانش کنید، شاید دل شما را هم قاپید و بُرد…

[تعداد: 5    میانگین: 4.4/5]

محمد دولت زاده

و من محمد دولت زاده، همانکه می نویسد اندر احوالات خوراکی ها تا چنگ بزند مزه ها و طعم ها را و روایت کند مکاشفات و مشاهدات خود را؛ تا بلکه مخاطبش را به قواره یک نوک قاشق روشن سازد.
همانکه عهد کرده است، سخنی نراند که خوانندگانش گویند " شرم باد این جوانک را"