ناهار رفتیم رستوران «هانی پارسه». هانی پارسه را دیگه صدی-نود همه شما می شناسید و نیازی به معرفی نداره. اما برای اونا که احیانا نمی شناسند، یا می شناسند اما هنوز فرصت نشده که بروند، باید بگم که هانی پارسه از اون رستوران های استخوان داره تهرانه که کرور کرور طرفدار داره و اتوبوسی پر و خالی میشه و هر موقع روز برید، باید تو صف بایستید. یک زیرزمین خیلی عریض و طویل تو خیابان عباس آباد، قبل از سینما آزادی و خیابان ورزا.

هانی پارسه از تبار همان رستوران های معروف هانی است و به دست یک رستوران دار قدیمی، یعنی خانم فاطمه طریقت منفرد اداره میشه. کسی که نزدیک به چهل سال پیش بنیان رستوران های هانی را گذاشت. برای اینکه بهتر بشناسیدشان، باید بگم که ایشان دختر مالکِ چلوکباب معروف «طریقت» هستند و رستوران داری شغل ابا و اجدادی این خانواده است. این توضیحات را دادم تا نیک بدانید هانی پارسه چیست و کیست.

%d8%b1%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%87%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%87-%d9%81%d9%88%d8%af%db%8c%d8%b1%d9%88-foodiro-10

سر مبارکتان را درد نیارم، ناهار رفتیم هانی پارسه. نمی دانم رفته اید یا نه، رستوران یک جورایی بوفه باز( یا همان سلف سرویس) است. البته نه کاملِ کامل. سینی به دست می گیری و قدم به قدم پیش می روی و هر غذا یا خوردنی که خوشت آمد، اشاره می کنی تا برایت در ظرف بریزند. برای همین گفتم، نه کاملِ کامل؛ چون جز نوشیدنی و دسر و ماست، خودت اجازه پر کردن ظرفت را نداری. همه جور غذایی هم در هانی پارسه پیدا می شود. انواع کباب، خورشت، ماهی، خوراک های مختلف با مرغ و گوشت، انواع پلو و کلی خوردنی و مخلفات دیگه. حتی شربت، مربا و ترشی و سمنو و غذاهای آماده هم می توانی برای خودت دست و پا کنی.

دو تا سینی دست گرفتیم و ته صف پشت سر نفر آخر وایسادیم و آروم آروم جلو رفتیم و از چیزهایی که دوست داشتیم، انتخاب کردیم و آخرش هم در صندوق، پولش را دادیم و اومدیم نشستیم. خورشت قیمه سیب زمینی و خورشت فسنجان برای غذای اصلی و دسر زعفرانی مخصوص برای بعد از غذا. به همراه دو تا نوشابه کوکاکولا!

قیمه سیب زمینی اش جدا خوشمزه بود. خورشت اش کامـــــلا جا افتاده بود و کم چرب بود. لپه و گوشتش هم به اندازه بود. اصلا همه چیزش به قواره بود. برنج هم برنج ۱۰۰% ایرانی بود و طعم خوبی هم داشت. تازه دو تا تیکه ته دیگ هم در کنار برنج جاخوش کرده بود.

خورشت فسنجان هم عالی بود. حتی از فسنجان های خونگی هم می شود گفت که بهتر بود. مشخص بود که در ریختن گردو، ناخن خشکی نکرده بودند. برای دوستانی که به شیرینی و ترشی حساس هستند، باید بگم که: مزه خورشت به سمت شیرینی می رفت و نوع فسنجانش، فسنجان با مرغ بود. در کل به نظر من کلا خیلی خوش طعم بود.

%d8%b1%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%87%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%87-%d9%81%d9%88%d8%af%db%8c%d8%b1%d9%88-foodiro-12

اعتراف می کنم که من کلا دیوانه خورشت های هانی پارسه ام. البته این حرف به این معنی نیست که بقیه غذاهای هانی پارسه معمولی است؛ اما خوب اصولا اینجا که می آیم یا مشغول خوردن خورشت دیده می شوم و یا زرشک پلو با مرغ. برای من حداقل این غذاهای پارسه، با همه غذاهای دیگرش فرق می کند و دوست داشتنی تر است.

%d8%b1%d8%b3%d8%aa%d9%88%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%87%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%b3%d9%87-%d9%81%d9%88%d8%af%db%8c%d8%b1%d9%88-foodiro-13

رستوران هانی پارسه یک رستوران بی نظیره. جدی می گم! همیشه غذاهایش عالـــــیه. همیشه شلوغه و همیشه کیفیت غذاهایش بالاست و همیشه یک دستور پخت دارد و طعم غذاها عوض نمی شود. با توجه به جمیع جهات، بی شک و بی اغراق جزو ده رستوران ایرانی طراز اول حال حاضر تهران به حساب می آید. قیمت غذاهایش هم با توجه به کیفیت، به نظرم مناسب است. البت که در نگاه اول ممکن است کمی بالا به نظر بیاید. ولی باور کنید بالا نیست.

در پایان این جوری بگم که: هانی پارسه رستورانیه که با یک بار اومدن، در لیست رستوران های محبوبتان قرار میگیره. چون غذاهایش فوق العادست و واقعا هم مدیریت داره…


 

*قیمت ها متوسط رو به بالاست.

-چلو خورشت قیمه سیب زمینی  ۱۷۵۰۰ تومان

-چلو خورشت فسنجان             ۲۲۰۰۰ تومان

-دسر مخصوص زعفرانی             ۶۵۰۰ تومان

-مالیات بر ارزش افزوده                ۹%

-حق سرویس                       ندارد


 

آدرس: خیابان شهید بهشتی(عباس آباد)، بعد از تقاطع قائم مقام فراهانی، شماره ۴۴۰

تلفن: ۸۸۷۰۳۶۷۲(۰۲۱)-۸۸۱۰۱۵۸۱(۰۲۱)

وب سایت: www.hanitarighat.com

[تعداد: 1    میانگین: 2/5]

محمد دولت زاده

و من محمد دولت زاده، همانکه می نویسد اندر احوالات خوراکی ها تا چنگ بزند مزه ها و طعم ها را و روایت کند مکاشفات و مشاهدات خود را؛ تا بلکه مخاطبش را به قواره یک نوک قاشق روشن سازد.
همانکه عهد کرده است، سخنی نراند که خوانندگانش گویند " شرم باد این جوانک را"