رستوران گردها و خوش گذرون ها و اونایی که با غذای بیرون از خانه، خواسته و ناخواسته مانوس هستند، حتماً این حرف بنده را تایید می کنند که چند سالی است انقلابی کیفی و کمی در حوزه همبرگر فروشی به پا شده است و هم در تعداد دکان ها و برندها و هم در کیفیت همبرگری که فروخته می شود تحولی شگرف صورت گرفته است. چندین برند جدید در این مدت به بازار معرفی شده و این تحوّل اساسی باعث شده حتی بنده که در طول عمر شریف به تعداد انگشتان یک دست هم همبرگر نخورده بودم، الان یک همبرگر خور حسابی شوم.

یکی از این پاتوق های جدید همبرگر خورها که روز به روز هم داره به تعداد دکان هایش افزوده میشه، محله سعادت آباده. در میان این دکان های ریز و درشت و رنگ و وارنگ، قدیمی ترین اما خانه همبرگر است. بلوار دریا، خیابان مطهری شمالی، دویست متر داخل خیابان، سمت چپ. با تابلو و طراحی سفید و لوگویی آبی. دکانی که، اول که آمد، بگیر و ببر (take away) بود و غذا را می بایست در کنار مغازه، ایستاده و یا در ماشین خود نشسته، میل می کردید که از قضا جذاب هم بود؛ اما جدیداً با نیت تامین رفاه و نوازش بیشتر مشتری یک مقدار بالاتر از دکان قبلی، سمت راست دکانی بزرگتر هم راه اندازی کرده و میز و صندلی چیده تا هر آنکه میلش به نشستن است، دیگر غمی نداشته باشد. حقیقتش من بیشتر میلم می کشد که در همان ماشین غذا را بخورم برای همین تا به حال داخل این فضای جدید نرفته ام.

فکر می کنم پنج شنبه شبی بود که مصمم شدیم بریم برگر هاوس و یک دلی از عزا دربیاریم. چندتا ماشین تک و توک پارک کرده بودند و منتظر آمدن غذا بودند. شلوغ نبود. پیاده شدم و رفتم منو را آوردم. دو تا همبرگر ایتالیایی که میشه گفت جزو بهترین های برگر هاوس به حساب می یاد را سفارش دادیم و نون سیر هم برای تفنن و پیش غذا در کنارش. فست فود بدون نوشابه هم که اصلاً راه نداره!، واسه همین دو تا نوشابه کولا شیشه ای هم گرفتیم. شما فقط تصور کن نوشابه اونم تو شیشه، مثل قدیما ! دیگه یک فرزند بشر چه آرزویی میتونه داشته باشه آخه ؟!

بعد چند دقیقه و چند ثانیه، پنجره ماشین کوفته شد و مسئول محترم، نان سیر و همبرگرها را یک جا آورد. همبرگر را گذاشتیم کنار و رفتیم سراغ نان سیر. درب جعبه را که باز کردیم، بوی خوش سیر مشاممان را نوازش داد. فی الواقع چیزی بی نظیر است این سیر؛ به آهن و آجر هم بزنی به گمانم خوردنی می شود. سایز غذا اما آنچنان بزرگ نبود، به قواره یک نان همبرگری که از وسط بریده شده بود. خوردیم و تمامش کردیم و اثری ازش به جا نذاشتیم؛ اما راستش خیلی خوب نبود. مزه سیرش تیز بود و انگار درست هم پرداخته و پخته نشده بود. پنیر پیتزای رویش هم یک جورایی انگار ماسیده بود بر تنش. کلاً خیلی دندان گیر نبود ولی خوب نان سیر، زهرمار هم که باشد، باز خوردنی است و نمیشه از آن گذشت.

خانه همبرگر فودیرو foodiro (3)

و اما نوبت برگرهای ایتالیایی رسید. بازش کردیم. سرآشپز شخصاً همبرگر را برای راحتی در خوردن، از وسط نصف کرده بود. یک ورقه پنیر روی بدنه بیرونی نان چسبیده بود که در اثر حرارت حسابی برشته و قهوه ای شده بود و ظاهری بس فریبنده به آن داده بود. در داخل نان هم که گوشت همبرگر و یک لایه دیگر پنیر که البته این یکی به جای برشته شدن، آب شده بود. طعمش عالی بود، چررررررب و خوش خوراک. مزه پنیر برشته شده بیرونی واقعاً طعم ساندویچ را متفاوت و خاص کرده بود. همبرگر وسطش هم واقعا گوشت بود و طعمی خوب داشت و خیلی هم خوب پخته شده بود. همه چیز عالی بود و مزه ای بی نظیر داشت.

خانه همبرگر فودیرو foodiro (2)

باور کنید این چنین همبرگری را همه جای دنیا نمی تونید پیدا کنید. گوشت واقعی و مزه ای دلچسب. مطمئناً با یک بار خوردنش از جمله طرفدارانش می شوید. فقط شاید چون خیلی چربه، بعد از چندین و چند دفعه خوردن یک مقدار دلتان را بزند. اتفاقی که چند وقت پیش بعد از چند هفته پشت هم خوردن، برای خود من هم افتاد.

بنا دارم تو هفته های آینده به بقیه برگر فروشی های تهران هم سر بزنم و براتون راجع به آنها هم بنویسم. نقداً از من بپذیرید که برگر ایتالیاییِ برگر هاوس، یک چیز فوق العادس!

از قیمت ها هم بگم که، برگر هاوس جداً قیمت های مناسبی داره و همه چیزش میشه گفت به قیمت و یا حتی زیر قیمته. نان سیر مذکور ۵۰۰۰ تومان و برگرهای ایتالیایی هم دانه ای ۱۲۵۰۰ تومان.

وقتی هم کیفیت خوب باشه و هم قیمت، دیگه بهونه ای نمی مونه واسه نرفتن. پس اگه رفتید، لطفاً بیایید کامنت بذارید و به بقیه هم بگید چه جوری بود.

[تعداد: 8    میانگین: 3.3/5]

محمد دولت زاده

و من محمد دولت زاده، همانکه می نویسد اندر احوالات خوراکی ها تا چنگ بزند مزه ها و طعم ها را و روایت کند مکاشفات و مشاهدات خود را؛ تا بلکه مخاطبش را به قواره یک نوک قاشق روشن سازد.
همانکه عهد کرده است، سخنی نراند که خوانندگانش گویند " شرم باد این جوانک را"