فکر می کنم به سال نکشیده که سر و کله نوتلابار پیدا شده. شاید هم بیشتر باشه و من از آن بی خبرم. به هرحال خیلی وقت نیست راه افتاده. ولی خوب پیش رفته و توی همه پاتوق ها و راسته های اصلی غذاخوری در تهران و شهرستان ها شعبه زده.

نمی دانم می دانید یا نه امّا نوتلابار دقیقاً به همین نام در دنیا وجود دارد. هم چنین کسب و کارهایی هم هستند که بر پایه نوتلا، خوراکی های جورواجور درست می کنند اما برندشان چیزهای دیگری است. منظورم این است که این کانسِپت در دنیا آزموده شده است و چیزی نیست که اینجا، در ایران خلق شده باشد. حالا نمی دانم نوتلابارِ ایران رگ و ریشه خارجی دارد و نمایندگی است و یا صرفاً برند نوتلا را در یدک می کشد. هر چی که هست، تا به امروز سی و چهار شعبه در سراسر ایران راه اندازی کرده و خدا را شکر کسب و کارش حسابی گرفته.

همه این ها که گفتم بهانه ای شد برای اینکه بریم و یک سر بزنیم و یک چیزی بخوریم و فضولی مان را هم ارضا کنیم. پس گوگل مپ را روشن کردیم و از میدان ونک رفتیم به سمت میدان شهرداریِ سعادت آباد. شعبه دوم نوتلابار، دویست-سیصد متر پایین تر از میدان، سمت راست. به زور و زجر ماشین را پارک کردیم و آمدیم در صف انتظار نسبتاً درازی ایستادیم. تقریباً ده نفری جلوی ما بودند و سی چهل نفری هم پراکنده در اطراف مشغول خوردن گپ زدن.

رفتم و منویی برداشتم. منو نوتلابار حالت بامزه ای دارد. خوش ذوقی کرده اند و منو را به شکل شیشه های شکلات صبحانه نوتلا طراحی کرده اند. قیمت ها هم خیلی مناسب است و حوالی ۱۲۰۰۰ تومان سیر می کند. تنها چیز عجیب این است که نصف منو به زبان انگلیسی است و اصلاً فارسی نوشته نشده است!

نوتلا-بار-فودیرو-foodiro-(6)

سر در منو در صف جلو می رفتیم تا اینکه انتخاب کردیم. من “وافل با ژلاتو نوتلا” و دوستم “اسموتی نوتلا”.  اولی به قیمت ۱۵۰۰۰ تومان و دومی ۱۳۰۰۰ تومان. سفارش دادیم و نشستیم تا نوبتمان برسد.

فضای داخل مغازه هم بامزه است. همه جایش سفید است و بر در و دیوارش لوگوی نوتلا خورده است. همه در داخل مغازه مشغولند و خوردنی های مختلف در ظروف مختلف می ریزند و به مشتریان تحویل می دهند. دستشان هم نسبتاً تند است و سرعت کار بالاست.

نوتلا-بار-فودیرو-foodiro-(3)

بالاخره نوبت ما هم رسید و رفتیم و گرفتیم.  اسموتی را در ظرفی بامزه سرو می کنند. ظرفی پلاستیکی، دراز و لوله ای شکل که یک نی پلاستیکی دراز هم در وسط آن قرار گرفته است؛ اما وافل را در ظرف پلاستیکیِ معمولی، از همان ظرف پلاستیکی های یه قرونی که توی بهشت زهرا در مراسمات، داخلش موز و دستمال کاغذی و چاقو-چنگال می گذارند. این تیکه را جداً بی ذوقی از خودشان نشان داده اند.

نوتلا-بار-فودیرو-foodiro-(5)

رفتم سراغ وافل. اولین قاشق را در ژلاتو( یه چیز ایتالیایی تو مایه های بستنی اما با چربی کمتر) زدم و خوردم. خیـــــــلی خوب بود. بستنی با طعم نوتلا!  خیـــــلی خوشمزه بود. یعنی خیــــــلی. پشت بند آن هم تیکه از وافل را جدا کردم و خوردم. وافل نوتلایی شده؛ هم خیلی خوشمزه بود هم نرم بود و هم خوش خوراک. ژلاتو سرد و وافل ها داغ. ترکیب خیلی خوبی بود. به من واقعاً چسبید.

نوتلا-بار-فودیرو-foodiro-(4)

اما اسموتی اش معمولی بود. بستنی و نوتلا و موز. برخلاف ظرفش، اصلاً خاص نبود و حرفی برای گفتن نداشت. بد نبودا، اما چیز خاصی هم نبود. باز هم چونان همیشه، دوستِ من چیزی بی ربط سفارش داده بود و برای همین با بیل در وافل من بود!

حالا ما باز هم برای تست خوراکی های دیگه اینجا می آییم. شما هم این بار که زدید بیرون یک سر به نوتلابار بزنید. خوراکی های خوشمزه زیاد داره. خیالتون راحت پشیمون نمی شید.

از منو هم براتون عکس گرفتیم که در جریان قیمت ها هم باشید.

photo_2016-09-16_10-01-52

 

photo_2016-09-16_10-02-38

 

photo_2016-09-16_10-02-51

[تعداد: 143    میانگین: 2.7/5]

محمد دولت زاده

و من محمد دولت زاده، همانکه می نویسد اندر احوالات خوراکی ها تا چنگ بزند مزه ها و طعم ها را و روایت کند مکاشفات و مشاهدات خود را؛ تا بلکه مخاطبش را به قواره یک نوک قاشق روشن سازد.
همانکه عهد کرده است، سخنی نراند که خوانندگانش گویند " شرم باد این جوانک را"